We waren met het Jouster skûtsje onderweg over het IJsselmeer naar Enkhuizen. In het weekend gingen we de Bolkoppenrace zeilen. Dat was een wedstrijd van skûtsjes, Lemster aken en dergelijke. Dus schepen met een bolle kop. Het ene jaar werd de wedstrijd verzeild vanuit Stavoren, dus aan de Friese kant van het IJsselmeer, het andere jaar werd er gezeild vanuit Enkhuizen.

We waren onderweg en het weerbericht was pittig; harde wind vanuit het noord-westen van 6 Bft met uitschieters tot ver in 7 Bft. We waren goed voorbereid en alert maar we hadden nog niet gereefd. De schoten los in de hand, zodat er snel gevierd kon worden, en zo hadden we al een paar keer een harde vlaag op kunnen vangen.

Plotseling is er een keiharde vlaag, die ook nog eens erg ruim invalt.

Nu kan het Jouster skûtsje veel wind hebben, maar dit leek even niet goed te gaan. Alle zeilen los, maar het schip ging steeds schever; voor ons gevoel lagen we al bijna om. En dat midden op een onstuimig IJsselmeer…

Maar toch, het hellen stopt en heel langzaam begint de Oeral Thús zich weer op te richten. De zeilen klapperen en het water spuit uit alle spuigaten. De bemanning kijkt elkaar verbijsterd aan. De fokkenist was kopje onder gegaan en zag het einde al voor zich. We zijn heelhuids in Enkhuizen aangekomen en hebben dat weekend een prima wedstrijd gevaren.

En we hadden natuurlijk een sterk verhaal!

Later thuis kon ik de geschiedenis niet goed loslaten en heb ik besloten om die benarde situatie van mij af te schilderen. Het resultaat ziet u hierboven hangen.

Anne Tjerkstra, destijds schipper van de Oeral Thús (2003).